Делијски вис је компактно урбано насеље, чије границе на северу дефинишу железничка пруга и Булевар Светог цара Константина, на истоку комплекс некадашње Електронске индустрије, на западу Габровачки пут и Габровачка река, док се на југу простире неизграђено, шумовито и брдовито подручје. Насеље је у потпуности изграђено ка северу, истоку и западу, док јужни обод представља потенцијалну, али ограничену зону ширења.
Простор је урбанистички релативно заокружен и развијан дуж два главна правца – исток–запад, паралелно са железничком пругом, и север–југ, дуж Габровачке реке. Доминантна је структура породичног становања, са мањим бројем вишепородичних објеката концентрисаних око средишњег парка и дуж Габровачког пута. У средишту насеља формиран је локални центар са парком и војничким гробљем, око кога су груписани основни јавни садржаји – месна канцеларија, пошта, здравствена станица, основна школа и вртић, што указује на функционалну опремљеност и демографску виталност простора. Ипак, у рубним деловима насеља присутна је смањена доступност јавних услуга. Насеље располаже релативно развијеном мрежом спортских и јавних површина, укључујући спортски комплекс ФК „Машинац“ и школске терене. Посебан просторни и културни репер чини црквени комплекс са Богословијом и православном црквом, који доприноси препознатљивом идентитету насеља. Јужни део, са израженим природним карактеристикама (нагиб терена, шумски појас и водозахват), представља значајан еколошки ресурс и ограничење за даљу урбанизацију.
Иако је Делијски вис у великој мери плански дефинисано и функционално опремљено насеље, уочава се потреба за унапређењем и јачањем улоге централне зоне, као и бољом доступношћу јавних садржаја у периферним деловима. Даљи развој треба усмерити ка очувању природних вредности јужног појаса, унапређењу постојеће инфраструктуре и јавних простора, као и функционалном унапређењу центра насеља, како би се у потпуности искористили постојећи просторни потенцијали.